OPERACJA BARBAROSSA
Stalin naruszył sowiecko-polski pakt o nieagresji, atakując Polskę w 1939 roku.
Stalin naruszył sowiecko-fiński pakt o nieagresji poprzez inwazję na Finlandię w 1939 roku
bez żadnej deklaracji wojny rozpoczynając wojnę zimową.
Bohaterscy Finowie walczyli z wielką Armią Czerwoną.
Stalin zbombardował Szwecję w 1940 roku.
Stalin naruszył klauzulę radziecko-niemieckiego paktu o nieagresji, Ribbentrop-Mołotow,
poprzez najechanie Litwy, Estonii i Łotwy w 1940 roku.
Bolszewicy zaczęli terroryzować, torturować i zabijać ludzi w standardowej komunistycznej praktyce.
Sowieckie deportacje w wagonach dla bydła dotknęły ponad pół miliona Estończyków, Łotyszy i Litwinów.
Chrześcijańscy Europejczycy zostali wysłani do gułagu.
12% całej populacji nad Bałtykiem zostało albo deportowane na Syberię,
albo stracone przez żydowsko-sowiecką tajną policję.
Stalin chwycił kawałek wschodniej Rumunii w 1940 r.
i zmusił Rumunów do poddania Besarabii, Mołdawii.
W obrzydliwym podwójnym standardzie alianci milczeli na temat tej brutalnej sowieckiej agresji.
Zamiast tego został podpisany pakt Churchill-Stalin 15 października 1939 r.
Sekretarz Stanu ds. Wojny, Churchill, podpisał dokumenty wykonawcze tego paktu 8 lutego 1940 r. w Londynie.
Alianci mieli Polskę w nosie.
Wykorzystali ją tylko do rozpoczęcia wojny z Niemcami.
I wciąż nie ma bojkotów i żadnych wojennych deklaracji wobec Sowietów.
Żadnej antykomunistycznej propagandy w mediach i żadnego "Stalin jest podżegaczem wojnennym".
Nic.
Od 1933 r., kiedy zaprzyjaźnił się z Sowietami, Roosevelt konsekwentnie utrzymywał bliskie stosunki
z ludźmi, którzy są albo komunistami, albo sympatykami komunizmu.
Hitler doskonale zdawał sobie sprawę, że Stalin jest w drodze na Europę.
Jego podejrzenia co do Stalina od czasu upadku Sowietów zostały udowodnione jako słuszne.
Dokument o numerze 103202/06 podpisany przez szefa sztabu, Kirilla Meretskova, w 1940 r.
ujawnił, że Stalin przygotowywał się do napadnięcia Europy Zachodniej w lipcu 1941 r.
W wyniku masowej inwazji pod nazwą Operatsia Groza ("Operacja Burza").
Jest on datowany 18 września 1940 r., na trzy miesiące przed podpisaniem niemieckiej "Operacji Barbarossa".
Po tym, jak Gieorgij Żukow został szefem Sztabu Generalnego w lutym 1941 r.,
plan został nazwany MP 41 (Mobilisatsyonni Plan 41).
Można go znaleźć w tzw. "Osobaya Papka",
pliku zawierającym około 100,000 ściśle tajnych dokumentów.
W książce "Ledokol" lub "Lodołamacz" żydowsko-rosyjski historyk, Wiktor Suworow,
daje nam nieodparte dowody na to, że Hitler został zmuszony do ataku wyprzedzającego
przeciwko potężnej sowieckiej maszynie wojskowej gotowej do inwazji i zniszczenia całej Europy zachodniej.
Suworow cytuje ściśle tajne dokumenty sowieckie, które dowodzą,
że Armia Radziecka została całkowicie zbudowana jako siła ofensywna.
Stalin stosował klasyczną strategię Dziel i Rządź.
Przede wszystkim liczył na to, że Wielka Brytania, Francja i Niemcy będą narażone na zniszczenie i wyczerpanie,
dzięki czemu Armia Czerwona będzie mogła zaatakować ich terytorium na zachodzie.
Wszystkie bolszewickie przygotowania dotyczyły inwazji, a nie obrony.
Związek Radziecki przesuwał dywizję za dywizją bliżej granicy niemieckiej.
Produkowano od pięciu do dziesięciu razy więcej
czołgów, karabinów maszynowych, dział i samolotów, niż Niemcy były w stanie wyprodukować.
Każdy miesiąc, który mijał, sprawiał, że szanse Niemiec były coraz gorsze.
Biorąc pod uwagę, że komuniści otwarcie deklarowali ambicję podboju świata,
to nie było cienia wątpliwości, że Stalin był gotowy na atak na Niemcy.
W 1941 r. Admirał Kuzniecow był radzieckim ministrem marynarki,
a także członkiem Komitetu Centralnego Sowieckiej Partii Komunistycznej.
W swoich powojennych wspomnieniach wspominał:
"Dla mnie jest jedna rzecz ponad wszelką dyskusję,
Stalin nie tylko nie wykluczał możliwości wojny z hitlerowskimi Niemcami,
przeciwnie, uważał taką wojnę za... nieuniknioną...
Stalin szykował się do wojny... Obszerne i różnorodne przygotowania,
począwszy od terminów ... które sam wybrał.
Hitler zaburzył jego obliczenia."
Niemieccy Włosi dowiedzieli się o planowanym sowieckim ataku na Europę
i przygotowali plan kontrataku, Operację Barbarossa.
22 czerwca 1941 r. Hitler w akcie ataku wyprzedzającego dokonał inwazji na Sowietów.
Ten niemiecki atak wyprzedzający ocalił Europę przed Armią Czerwoną. Przynajmniej na jakiś czas.
Stalin miał zaatakować Europę Zachodnią trzema milionami żołnierzy,
kiedy obudził się z ręką w nocniku
gdy żołnierze niemieccy, mający na klamrach swoich pasków wygrawerowany napis "Gott mit uns" - Bóg z nami,
wkroczyli na antychrześcijańską Czerwoną ziemię.
Od Bałtyku po Morze Czarne niemieccy żołnierze ptzygotowywali się na pozycjach, by rozpocząć inwazję.
Najbardziej brutalne bitwy w odnotowanej historii miały miejsce na froncie wschodnim,
który rozciągał się od Niemiec poprzez Związek Radziecki, Węgry,
Rumunię, Bułgarię, Bałkany, Ukrainę, Białoruś, Polskę i kraje bałtyckie.
W tych krajobrazach najodważniejsi żołnierze Europy poświęcili swoje życie, aby uwolnić Europę od terroru bolszewików.
Ukraińcy, Rosjanie, Estończycy, Łotysze i inni mieszkańcy Europy Wschodniej
witali Niemców kiedy byli wyzwalani spod niewoli
i tortur, które musieli znosić pod okupacją Sowietów..
Miejscowe kobiety błogosławiły Niemców kiedy przechodzili.
Kobiety dawały żołnierzom jedzenie, a żołnierze nawet pomagali im odbudowywać domy i kościoły.
Niemieckie wioski, to, co z nas zostało, zapędzano do pociągów dla bydła i wysyłano na Syberię.
I naprawdę wiele wiosek naprawdę zniknęło w ten sposób.
I to była dosłownie kwestia godzin, jeśli nie minut, zanim nadeszła nasza kolej w Halbstadt.
I jak rozumiem, właściwie połowa Helpstadt została zesłana.
I już siedzieliśmy na stacji kolejowej.
Był to wrzesień 1941 r., kiedy armia niemiecka opanowała Ukrainę
i zatrzymała zsyłkę, zatrzymała pociągi, zatrzymała pociągi.
I dla nas to było jakby Pan zesłał nam aniołów.
Byli tu ludzie, którzy mówili po niemiecku, którzy mówili silnie po niemiecku,
którzy powstrzymali terror, który na nas otaczał od 25 lat,
którzy przyszli i otworzyli nam kościoły i powiedzieli: "Możecie mieć wszystkie nabożeństwa, jakie tylko chcecie."
To było jak raj.
Moja matka, do dnia, w którym umarła nigdy...
nigdy nie przestała mówić o wspaniałych dwóch latach, które przeżyła,
kiedy niemiecka armia, kiedy niemicka armia nadeszła i przejęła wioski.
Wprowadzili się do nas. Przejęli domy, które im chętnie daliśmy.
Mogli mieć... Moja babcia zaczęła gotować, jakby gotowanie było niemodne
i to było wspaniałe kiedy przyszli Niemcy.
I najwidoczniej założyli tam pewną kwaterę główną.
Mieli kilka audycji radiowych, niektóre stacje i tak dalej,
ale większość z nich, oczywiście, przeniosła się na wschód w kierunku Moskwy by walczyć
i parli na Moskwę.
Ale niektórzy pozostali i byliśmy całkowicie przekonani,
że Niemcy przyszli, aby nas uratować od komunizmu.
I nigdy nie było powodu, abyśmy myśleli inaczej. Dlaczego mielibyśmy?
Niemcy byli bohaterami w naszych oczach.
Gdy Niemcy wysunęli się na wschód, miliony Rosjan odmówiły walki dla Stalina
i zamiast tego poddały się Niemcom.
Tyrania Stalina była znienawidzona przez każdego kochającego wolność Rosjanina,
w zasadzie tak bardzo znienawidzona, że całe formacje się poddawały i zgłaszały się na ochotników do walki dla Niemców,
odzyskując swoją ojczyznę od terroru żydowskiego bolszewizmu.
Hitler postrzegał komunizm jako truciznę dla Europy
i zdecydował, że celem jego życia jest jego wykorzenienie i zniszczenie.
Niemcy nie mieli nic przeciwko Rosjanom jako ludziom, ale przeciw komunizmowi.
Wielu Rosjan zgłosiło się na ochotnika do walki dla Hitlera.
Prawie pół miliona rosyjskich ochotników służyło na pierwszej linii,
a kolejne 100,000 lub więcej służyło na innych stanowiskach nieliniowych.
Antykomunistyczni żołnierze Rosyjskiej Armii Wyzwoleńczej
nosili niemieckie mundury z rosyjską łatką.
W 1944 roku została oficjalnie przemianowana:
Siły Zbrojne Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji.
Dowodził nimi generał Andriej Własow, ale pod dowództwem niemieckim.
Walczyli dzielnie, głównie w kluczowych rolach z komunistycznymi partyzantami.
Generał Własow i Heinrich Himmler spotkali się i dopracowali szczegóły
formacji nowej, potężnej armii złożonej z Rosjan.
Przeanalizowali to, co zostało nazwane Manifestem Smoleńskim, napisanym w 1942 roku,
w którym nakreślono cele wyzwolenia Rosji z komunistycznej okupacji.
Manifest zastrzegał, że w nowej Rosji ".. Wszyscy ludzie uzyskają wolność narodową
w tym prawo do samostanowienia o sobie.
Realizacja tego prawa do narodowej niepodległości i wolności jest możliwa,
jednak tylko po zniszczeniu Stalina i jego kliki."
Himmler i Własow zgodzili się, że początkowo będzie 5 dywizji zorganizowanych z rosyjskich jeńców wojennych
i robotników z okupowanych ziem wschodnich,
których liczba osiągnęła wówczas ponad 5 milionów.
Hitler utworzył także Einsatzgruppen - jednostki niezbędne do usunięcia
krwiożerczego przywódstwa żydowskich bolszewików z sowieckich miast.
Zbrodniczy komunistyczni partyzanci byli stracani i wieszani
za karę za to co zrobili Chrześcijańskim Rosjanom.
W tamtym okresie mówiło się, że Stalin dostał załamania.
Adolf Hitler wytłumaczył:
"Prawdopodobnie wszyscy uważali, że był to dla mnie gorzki i trudny krok.
Niemcy nigdy nie mieli wrogich uczuć wobec Rosjan.
Jednak przez ostatnie dwie dekady żydowsko-bolszewiccy władcy w Moskwie próbowali
podłożyć ogień nie tylko w Niemczech, ale i w całej Europie.
Niemcy nigdy nie próbowały rozpowszechnić swojego światopoglądu narodowo-socjalistycznego w Rosji.
Przeciwnie, rządzący żydowsko-bolszewiccy w Moskwie nieustannie próbowali poddać nas
i inne europejskie narody ich rządom.
Próbowali tego nie tylko intelektualnie, ale przede wszystkim poprzez środki wojskowe.
Rezultatem ich wysiłków, w każdym narodzie, był tylko chaos, nędza i głód ".
Przed Bitwą pod Moskwą
Hitlerowi udało się pokonać armię sowiecką i schwytać wielu więźniów.
Potem nastąpiły niewiarygodne mrozy.
40 do 50 stopni Celsjusza poniżej zera.
Zimno sprawiło problemy Niemcom.
Niemieckie wojska miały tylko letnie mundury, a także zamarzało ich wyposażenie.
Żadne czołgi nie mogły się ruszyć. Pogoda się pogłębiała, i temperatura spadała.
Czas zdecydowanie zwrócił się przeciwko Niemcom,
i przed ostatnim marszem Wehrmachtu maszerującym do Moskwy Niemcy utknęły.
W międzyczasie Roosevelt przedłużył ustawę o dzierżawie,
która wysłałaby jeszcze więcej pomocy finansowej i wojskowej do Związku Radzieckiego.
11,3 miliarda lub około 150 miliardów dolarów dzisiaj, aby uratować komunistyczny reżim.
W tym czasie masy wojsk syberyjskich
zostały sprowadzone z rosyjskiego Dalekiego Wschodu
i rzucone do walki przeciw Niemcom.
Niemcy nie zdołali zdobyć Moskwy i zostali zepchnięci z powrotem.
Stalin odczuwał potrzebę wspierania swoich oddziałów przez jednostki blokujące,
mających za zadanie egzekucję każdego, kto wycofałby się z frontu.
Także każdego schwytanego nazywał zdrajcą,
i następnie dokonywał egzekucji na tych byłych więźniach,
oraz wysyłając członków ich rodziny do obozów.
Trzeba pamiętać, że gdy Armia Czerwona maszerowała,
za Armią Czerwoną znajdowała się druga armia, armia NKWD,
która miała własne czołgi, własne karabiny maszynowe i tak dalej.
Strzelając do przodu, tak aby nikt nie mógł się cofnąć.
Syn Stalina, Jakow Dżugaszwili, został schwytany przez Wehrmacht w 1942 r.
Wehrmacht zaproponował Stalinowi wymianę niemieckich jeńców za powrót jego syna.
Stalin odmówił i stwierdził:
"Nie mam syna o imieniu Jakow".
Pomimo tego, że okoliczności są niejasne, Jakow później zmarł w niewoli.
Niektórzy mówią, że wpadł na ogrodzenie otaczające obóz jeńców wojennych.
Niektórzy mówią, że został zastrzelony podczas próby ucieczki.
Gdy armia zbliżała się do Stalingradu, Stalin tchórzliwie uciekł z miasta.
Bitwa pod Stalingradem między Niemcami a Sowietami
była walką o kontrolę nad strategicznie istotnym sowieckim miastem,
które Stalin nazwał na swoją cześć,
dziś znanym jako Wołgograd.
Bitwa była jedną z najbardziej krwawych w historii,
niosącą śmierć żołnierzy i cywili wynoszącą prawie dwa miliony.
Odmowa Stalina, by wyciągnąć Armię Czerwoną z miasta,
doprowadziła do długiej bitwy i ogromnych cierpień
głodujących obywateli.
W lipcu 1942 r. Stalin wydał rozkaz,
który zakazywał opuszczenia miasta cywilom, a nawet kobietom i dzieciom.
Po tym, jak niemiecka ofensywa zdobyła większość miasta,
Armia Czerwona wyposażona przez amerykańską dzierżawę
zniszczyła Niemców krwawymi walkami od domu do domu.
Straty poniesione przez Niemców uniemożliwiały zwycięstwo w Rosji.
Niemiecka gospodarka wojenna nie była ustawiona na tryb wojny totalnej do 1943 r.,
t.j. za późno.
2 lutego 1943 roku feldmarszałek, Friedrich Paulus, ostatecznie poddał się Sowietom.
300,000 żołnierzy niemieckich, chorwackich, węgierskich, rumuńskich i włoskich,
w tym 35,000 rosyjskich ochotników walczących o Niemcy przeciwko komunistom,
było otoczonych.
Ponad 11,000 odmówiło złożenia broni pod oficjalnym poddaniem się,
woląc zamiast tego walczyć aż do śmierci przeciwko bolszewikom.
Na początku marca cały opór został zlikwidowany.
Ci, którzy pozostali, zostali zmuszeni do marszu na wschód
albo zostali zapracowani na śmierć w sowieckich obozach śmierci.
Historycy potwierdzili, że spośród 11,237 listów
wysłanych przez żołnierzy do swoich rodzin,
prawie wszystkie wyrażały gotowość i determinację do walki z komunizmem
i walki o Narodowy Socjalizm i Führera, Adolfa Hitlera.
Bitwa pod Stalingradem była punktem zwrotnym wojny.
Po bitwie pod Kurskiem od 5 lipca do 23 sierpnia 1943 r.
Niemcy byli przewyższenie liczebnie więcej niż dwa do jednego
i ponieśli straty w liczbie około 230,000,
podczas gdy komuniści stracili 803,000 tysiące.
Niemcy nie osiągnęli celu.
Niemcy zostały zmuszone do wycofania się na pełną skalę,
gdy USA otworzyło nowy front we Włoszech.
Niemcy już nigdy nie odzyskają inicjatywy w czasie wojny.
Niemcy byli stale zmuszani do całkowitego opuszczenia terytorium Związku Radzieckiego.
Po czym Sowieci ścigali ich przez Europę Wschodnią
aż do samych Niemiec w 1945 roku.
Niemcy walczyli teraz z mroźnymi warunkami pogodowymi,
a jednocześnie oferowali bardzo potrzebną ochronę
uchodźcom uciekającym przed morderczymi komunistami.
Coraz więcej ludzi rozpaczliwie uciekało na zachód przed komunistami.
I oczywiście w 1943 roku historia się odwróciła.
I Niemcy zostali zmuszeni do odwrotu.
I w tym odwrocie zabrali nas razem z nimi, to co z nas pozostało
i poszliśmy z własnej woli.
Nikt nie trzymał nas na muszce.
Gdybyśmy zostali, komuniści zabraliby nas i straciliexecuted us
i wysłali na Syberię,
więc bardzo chętnie poszliśmy, wycofywaliśmy się z Niemcami.
Wiesz, oto szliśmy w kierunku Rzeszy, w kierunku Niemiec,
które zawsze były w naszym umyśle fikcyjnym miejscem.
Całkowicie wierzyliśmy w Adolfa Hitlera.
Wierzyliśmy w naturę jego walki,
w zalety jego walki.
Mieliśmy tych wspaniałych niemieckich żołnierzy, którzy chronili nas przez całą drogę
i szliśmy do Rzeszy.
Tak więc było wiele piosenek po drodze na początku jesieni.
Oni wszyscy byli tą Hitlerową Młodzieżą z ich pięknymi, schludnymi ubraniami
i na motorach, i dawali nam świeżą wodę,
a dziewczyny gotowały, wiesz, serwowały nam kawę i tak dalej.
Zawsze byliśmy karmieni przez wojsko.
Mieli kuchnię, kuchnie polowe, szeroko się uśmiechali podczas podróży.
Potem nadeszła zima i jedzenie było coraz mniej,
konie zaczynały chorować, droga była coraz węższa.
Było nadzwyczaj zimno.
Kiedy myślę o wojnie i trasie,
nie myślę o głodzie tak bardzo jak o mrozie. Zawsze było, zawsze zimno.
To jest to, co pamiętam.
A potem, oczywiście, gdy nadeszła zima, było coraz ciężej.
Musieliśmy często nocować w dziwnych domach.
Wojsko konfiskowało domy, umieszczało tam uchodźców.
Wojsko chroniło nas do końca.
Mam na myśli to, że nigdy nas nie zawiedli, nigdy nie zawiedli, aż do samego końca.
Pamiętaj też, że Niemcy w tym czasie nie potrzebowały uchodźców.
Wiesz, głodowali, walczyli, nie mieli nic.
Przyjęli nas jako rodzinę.
"Celem tego frontu nie jest już tylko ochrona poszczególnych narodów, ale raczej bezpieczeństwo Europy, a zatem zbawienie wszystkich". -Adolf Hitler
PEARL HARBOR
Podczas gdy żołnierze na ziemi walczyli przybliżając koniec wojny,
czołowi politycy robili wszystko, co mogli, z przyczyn politycznych, aby kontynuować konflikt.
W październiku 1940 roku, gdy Niemcy miały całkowitą kontrolę nad wojną europejską,
nie było szans na brytyjskie zwycięstwo, chyba że USA mogłyby zostać wciągnięte w konflikt.
Wybitny członek brytyjskiego Gabinetu Wojennego, Lord Arthur Greenwood,
zaproponował Żydom nowy porządek świata w nadziei, że zaowocuje to ich poparciem,
wprowadzenia niechętnej Ameryki do konfliktu wojennego w taki sam sposób jak w 1917 roku
przez Deklarację Balfoura, która obiecywała Palestynę Żydom w zamian za wprowadzenie USA do wojny.
Greenwood złożył prorocze oświadczenie:
"Kiedy osiągniemy zwycięstwo, a z pewnością tak będzie..."
Greenwood obiecuje:
"W odbudowie cywilizowanego społeczeństwa po wojnie
powinna istnieć i będzie realna szansa dla Żydów na całym świecie,
aby stworzyć wyróżniajacy się i konstruktywny wkład."
I to, że:
"Będzie potrzeba dziesięciu milionów amerykańskich chłopców, by wykonać robotę."
Stany Zjednoczone przystąpią do wojny 14 miesięcy później.
Chaim Weizmann powiedział Churchillowi we wrześniu 1941 r.:
"Udało nam się wciągnąć Stany Zjednoczone do pierwszej wojny światowej,
i jeśli oni (Stany Zjednoczone) zrobią to, czego żądamy w odniesieniu do Palestyny i żydowskich sił zbrojnych,
wtedy możemy sprawić, że Żydzi w USA wciągną Stany Zjednoczone także w tę wojnę."
Wszystko ??? w 1939 r. Generał brygady, George Van Horne Mosely, ujawnił plan w 'New York Tribune':
"Obecnie proponowana wojna ma na celu ustanowienie żydowskiej hegemonii na całym świecie".
Mimo że Imperium Brytyjskie dysponowało już ogromnymi zasobami i milionami mężczyzn,
Churchill i Roosevelt będą teraz naciskać na USA, aby przystąpiły do wojny.
Nigdy przedtem w historii Amerykanie nie byli aż tak przeciw wojnie
albo tak zjednoczoni w swoich poglądach jak byli w 1939,
względem pozostawania poza tym, co widzieli jako kolejną europejską wojnę domową.
Sondaż Gallupa pokazał, że 94% Amerykanów było absolutnie przeciwnych udziałowi w wojnie,
kiedy się rozpoczęła we wrześniu 1939 roku.
Zwyczajni ludzie byli zmęczeni tymi wojnami.
Mimo to Roosevelt wymusił na Kongresie prawo sprzeczne z domniemaną neutralnością USA.
W 1939 Roosevelt uchylił ustawę o centralności USA
na rzecz jednostronnego zaopatrzenia niemieckich wrogów.
Rok po tym, jak Roosevelt przyjął ustawę o pożyczce,
która oficjalnie zakończyła jego pozory neutralności w wojnie.
Pozwolił także obywatelom amerykańskim dołączyć do brytyjskich sił powietrznych.
W pogwałceniu prawa międzynarodowego
Roosevelt przystąpił do zamrożenia wszystkich niemieckich aktywów w USA
i ogłosił embargo na ropę naftową przeciwko krajom agresorom.
1 miliard dolarów w postaci pożyczki zostało wysłane do Wielkiej Brytanii.
Benjamin Gitlow, członek-założyciel partii komunistycznej USA, napisał w 1940 r. w "Spowiadam się":
"Kiedy byłem w Moskwie, omawiano stosunek do Stanów Zjednoczonych w przypadku wojny.
Prywatnie była to opinia wszystkich rosyjskich przywódców, z którymi rozmawiałem,
że rywalizacja między Stanami Zjednoczonymi a Japonią musi faktycznie przerodzić się w wojnę pomiędzy nimi. "
Ponieważ Roosevelt doskonale zdawał sobie sprawę z powszechnych poglądów w tej kwestii,
wielokrotnie okłamywał Amerykanów o jego miłości do pokojuof peace
i jego determinacji, aby utrzymać Stany Zjednoczone z dala od wojny,
podczas gdy jednocześnie robił wszystko co w jego mocy, by wciągnąć obie, Europę i Amerykę, do wojny.
Podobnie jak w przypadku Niemiec, Japonia również uwolniła się od kajdan interesów Rothschildów
i doświadczyła cudu gospodarczego w narodowym odrodzeniu.
Nie można było na to pozwolić.
Japonia musiała ponownie stać się krową do dojenia dla bankierów.
23 czerwca 1941 r. amerykański sekretarz wewnętrzny, Harold LeClair Ickes, napisał w notatce do Roosevelta:
"Nigdy nie będzie tak dobrego momentu, aby zatrzymać wysyłkę ropy do Japonii, tak jak teraz.
Poprzez embargo ropy do Japonii mogłaby rozwinąć się taka sytuacja,
która spowodowałaby, nie tylko możliwe, ale łatwe, skuteczne wciągnięcię w tę wojnę.
I jeśli w ten sposób mamy pośrednio zostać wciągnięci,
uniknęlibyśmy krytyki, że weszliśmy jako sojusznik komunistycznej Rosji".
Roosevelt oczywiście nadal rozpaczliwie szukał sposobu do wejścia do wojny.
Następnie zamroził wszystkie japońskie aktywa w USA,
a następnie wymusił embargo naftowe na Japonię w międzynarodowym akcie wrogości.
Bezpośredni rezultat spowodował, że Japonia utraciła dostęp do 75% naszego zagranicznego handlu
i 88% importowanej ropy.
Doprowadziło to do tego, że Japonia nie miała wystarczających środków,
aby kontynuować wojnę z komunistycznymi Chinami.
Aby uniknąć wojny, Japończycy najpierw przystąpili do negocjacji z urzędnikami USA,
którzy domagali się, aby Japonia najpierw wycofała się z komunistycznych Chin,
zanim jakiekolwiek embargo miało się skończyć..
Roosevelt oczywiście wiedział, że Japończycy
nigdy nie pozwolą się upokorzyć w taki sposób.
Gdyby Japończycy odmówili, embargo będzie kontynuowane
i upadliby z powodu ekonomicznego uduszenia.
Jeśli zastosują się i wycofają wszystkie wojska z kontynentu,
komunizm ogarnie wschodnią Azję.
Dokładnie to, co się stało po wojnie,
doprowadziło do komunistycznych Chin oraz wojen koreańskich i wietnamskich.
Japończykom dawano monetę z dwoma stronami jako "orły".
Umrzeć przez głód lub umrzeć przez komunizm.
Postanowili odrzucić obie opcje i zamiast tego walczyć.
Sekretarz wojny, Henry Stimson, sformułował w swoim dzienniku:
"Musimy stawić czoła delikatnej kwestii dyplomatycznej szermierki,
aby upewnić się, że Japonia zrobi błąd
i zrobi pierwszy zły ruch - jawny ruch...
Pytanie brzmiało, jak powinniśmy wmanewrować Japończyków
w pozycję wystrzelenia pierwszego pocisku ..."
Główną organizacją, która propagowała publiczne poparcie
dla zaangażowania USA w europejską wojnę przed atakiem na Pearl Harbor,
była sprytnie nazwana: Komitet Obrony Ameryki poprzez pomoc sojusznikom.
W końcówce 1940 r. senator z zachodniej Wirginii, Rush D. Holt, wydał szczegółową analizę komitetu:
"Komitet ma silne powiązania z bankami, towarzystwami ubezpieczeniowymi,
firmami finansowymi i koncernami przemysłowymi.
Te z kolei wywierają wpływ na prezesów uczelni i profesorów,
a także na gazety, radio i inne środki komunikacji. "
Jeśli komitetowi udałoby się doprowadzić do wciągnięcia w wojnę USA , Holt ostrzegł:
"Amerykańscy chłopcy rozleją swoją krew za spekulantów, polityków i 'patriotów pieniędzy'.
Jeśli nadejdzie wojna, na rękach sponsorów białej komisji będzie krew -
krew Amerykanów zabitych w niepotrzebnej wojnie."
W marcu 1941 r. upubliczniono listę większości bankowych bankierów komisji
i ujawniono siły, które chcą wprowadzić Amerykę w europejską wojnę.
Potężne międzynarodowe, głównie żydowskie, interesy bankowe były dobrze reprezentowane.
W swoim pamiętniku z dnia 1 maja 1941 r. Charles A. Lindbergh, amerykański bohaterski lotnik i przywódca pokojowy,
ujawnił koalicję, która pchnęła Stany Zjednoczone do wojny:
Presja na wojnę jest silna i rośnie.
Ludzie się temu sprzeciwiają, ale administracja zdaje się mieć w zębach kawałek w zębach
i jest piekielnie nastawiona na wojnę.
Większość żydowskich interesów w kraju wspiera wojnę
i kontrolują ogromną część naszej prasy, radia oraz większość naszych filmów.
Dr Milton Eisenhower był bratem generała Eisenhowera. Powiedział:
"Prezydent Roosevelt uznał za konieczne doprowadzić kraj do II wojny światowej, aby uratować swoją politykę społeczną".
Na początku 1941 r. kongresmen Martin Dies wszedł w posiadanie strategicznej mapy,
która dała wyraźny dowód na intencje Japończyków, co do dokonania ataku na Pearl Harbor.
Strategiczna mapa została przygotowana przez japoński imperialny wywiad wojskowy.
Martin napisał:
"Zaraz po otrzymaniu dokumentu zadzwoniłem do Sekretarza Stanu, Cordella Hulla,
i powiedziałem mu, co mam.
Sekretarz Hull polecił mi nie informować nikogo o mapie
i stwierdził, że zadzwoni do mnie, gdy tylko porozmawia z prezydentem Rooseveltem.
Mniej więcej za godzinę zadzwonił, by powiedzieć, że rozmawiał z Rooseveltem
i zgodzili się, że byłoby to bardzo poważne,
gdyby jakakolwiek informacja dotycząca tej mapy dotarła do serwisów informacyjnych...
Powiedziałem mu, że to poważna odpowiedzialność ukrywać przed społeczeństwem tak ważne informacje.
Sekretarz zapewnił mnie, że on i Roosevelt uznali to za istotne dla obrony narodowej."
Generał, Elliott R. Thorpe, pełnił funkcję attache'a wojskowego w kontrolowanej przez Holendrów Jawie, w holdenereskich Indiach.
W 1941 r., kiedy Holendrzy złamali japoński kodeks dyplomatyczny,
przechwycona wiadomość dotyczyła planu japońskich ataków na Hawaje, Filipiny i Tajlandię.
Natychmiast przekazał informacje do Waszyngtonu
i natychmiast dostarczył kopie odkodowanego tekstu, w tym
do Prezydenta Roosevelta, Sekretarza Stanu Cordella Hulla, Sekretarza Wojny Henry'ego Stimsona,
Szefa Sztabu Generalnego Armii Stanów Zjednoczonych, generała George'a Marshalla i szefa admirała ds. Operacji morskich Harolda Starka.
Kopie również trafiły do Harry'ego Hopkinsa, komunistycznego doradcy FDR (Roosvelta).
Ponieważ Stany Zjednoczone i Wielka Brytania śledziły wtedy morskie kody komunikacyjne Japonii,
wszystkie ważne kody japońskie zostały złamane.
Roosevelt wiedział o nadchodzącym niespodziewanym ataku,
ale nie wysłano żadnego ostrzeżenia do dowódców w Pearl Harbor.
Dowództwo marynarki przechwyciło i przetłumaczyło wiele japońskich depesz morskich,
z których część wyraźnie ujawniała, że celem ataku był Pearl Harbor.
Gdyby przerwa w stosunkach ze Stanami Zjednoczonymi miała nastąpić,
Tokio wydałoby specjalne ostrzeżenie radiowe.
Wiadomość, którą trzeba powtórzyć trzy razy podczas prognozy pogody, brzmiała:
"Higashi no kaze ame", co oznacza "Wschodni wiatr, deszcz".
"Wschodni wiatr" oznaczał Stany Zjednoczone; "Deszcz" oznaczał podział dyplomatyczny (wojnę).
Ta spodziewana wiadomość została uznana za tak istotną, że amerykańskie radiowe monitory stale ją obserwowały,
a Departament Marynarki wypisywał ją na specjalnych kartkach przypominających.
4 grudnia "Higashi no kaze ame" zostało nadane i odebrane przez wywiad w Waszyngtonie.
Podczas ciągłego prowokowania Japonii, FDR i jego wojskowy przewodniczący, George Marshall,
ustawili debatę, by Japończycy złapali przynętę.
Gazeta ujawniła, że Roosevelt planował wojnę przed atakiem na Pearl Harbor. "Plany wojenne F.D.R!" - dziennik Chicago Tribune
"Japończycy mogą uderzyć w ciągu weekendu!" - Gazeta z ogłoszeniami Honolulu
"Japonia może uderzyć w weekend!" - Hilo Tribune Herald
Japończycy, mając nadzieję na uzyskanie przewagi na wczesnym etapie,
postanowili zadać jak największe straty flocie USA.
Rankiem 7 grudnia 1941 r.
Japońskie samoloty wystrzelone z lotniskowców zaatakowały amerykańską flotę w Pearl Harbour na Hawajach,
topiąc lub poważnie uszkadzając 18 statków, w tym 8 okrętów wojennych, niszcząc 188 samolotów.
Atak na Pearl Harbor wywołał nagłą gorączkę prasową
i falę patriotycznego entuzjazmu dla wkroczenia do wojny.
Roosevelt i ludzie wokół niego w końcu będą mieli tę wojnę światową.
Atak nie był zaskoczeniem.
Roosevelt celowo pozwolił 2,400 amerykańskim marynarzom zginąć bez ostrzeżenia.
Z Dziennika Henry'ego Stimsona widzimy, że natychmiastowe uczucia Stimsona
nie były o rodzaju smutku, oburzenia z powodu straconych w Pearl Harbor,
ale raczej ulgi:
"Kiedy nadeszły pierwsze wieści, że Japonia nas zaatakowała
moje pierwsze uczucie było rodzaju ulgi, że nadszedł kryzys (...)"
Oliver Lyttelton, brytyjski kierownik produkcji wojennej
miał niezaprzeczalną rację, gdy oświadczył:
"To jest parodia historii, kiedy się mówi, że Stany Zjednoczone zostały zmuszone do wojny.
Ameryka sprowokowała Japończyków do tego stopnia, że zostali zmuszeni do ataku."
Tekst deklaracji wojennej Hirohito pojawił się raz w New York Times,
zanim jego twierdzenia zniknęły w oficjalnej historii zwycięzców.
"... Niniejszym ogłaszamy wojnę Stanom Zjednoczonym Ameryki i Imperium Brytyjskiemu,
aby zapewnić stabilność Azji Wschodniej i przyczynić się do pokoju na świecie...
...Aby kultywować przyjaźń między narodami i cieszyć się wspólnym dobrobytem ze wszystkimi narodami.
zawsze było naczelną zasadą polityki zagranicznej naszego imperium.
To było naprawdę nieuniknione i dalekie od naszych pragnień, aby nasze Imperium
zostało wciągnięte w krzyżowanie mieczy z Ameryką i Wielką Brytanią (...)"
Hamilton Fish wygłosił pierwsze przemówienie w Kongresie 8 września 1941 r.,
Prosząc o ogłoszenie deklaracji wojny z Japonią.
W swojej książce "FDR: Druga strona monety"
fish mówi, że dziś wstydzi się tego przemówienia,
i gdyby wiedział, co Roosevelt robił, by sprowokować Japonię do ataku,
nigdy nie poprosiłby o wypowiedzenia wojny.
Fish mówił, że Roosevelt był głównym podżegaczem, który zapalił lont wojenny
zarówno w Europie, jak i na Pacyfiku.
GŁÓD CHURCHILLA
W 1943 r., kiedy Japonia zajęła ważny eksport ryżu w Birmie,
Brytyjczycy wykupili ogromne ilości ryżu i zgromadzili je.
Churchill wówczas nakazał, aby jedzenie z Indii było kierowane
do jego własnych oddziałów.
Teraz, rzadki towar, cena ryżu wzrosła czterokrotnie.
Pszenica z Australii, którą wcześniej można było dostarczyć głodującym Hindusom,
została przetransportowana do brytyjskich oddziałów.
Co gorsza, brytyjskie władze kolonialne, ponownie pod przywództwem Churchilla,
odmówiły w rzeczywistości ofert z Kanady i Stanów Zjednoczonych, by wysłać darmowe jedzenie do głodującego kraju.
Churchill celowo zagłodził na śmierć ponad 4 miliony niewinnych Bengalczyków,
aby wykorzystać zasoby w wojnie przeciwko mocom Osi.
Churchill nienawidził Hindusów prawie tak samo, jak nienawidził Niemców,
ponieważ Indie chciały niezależności od Wielkiej Brytanii.
Gandhi miał również bardzo pozytywne odczucia co do Hitlera.
Później na spotkaniach wojennych rządu Churchill obwiniał samych Hindusów za głód
mówiąc, że rozmnażają się jak króliki.
Te ofiary nie były żydowskie i dlatego nigdy o nich nie słyszeliście.
Churchill nawet nie próbował ukryć faktu, że nienawidzi Hindusów i Niemców:
"Nienawidzę Hindusów ... Są to bestialscy ludzie".
Powiedział także, że Gandhi:
"Powinien być związany u rąk i stóp u bram Delhi,
a następnie podeptany przez ogromnego słonia z nowym wicekrólem siedzącym na grzbiecie."
Barwny komentarz Churchilla mógł być wytworem jego ostatecznego uzależnienia od alkoholu
lub po prostu jego ogólnej antyspołecznej impulsywności.
Tym, co sprawia, że jest to nawet większa tragedia, jest fakt, że ofiary nigdy nie otrzymywały odszkodowania,
a osoba odpowiedzialna za głód nigdy nie była pociągnięta do odpowiedzialności;
Zamiast tego został uznany za bohatera.
D-DAY
Miękkie podbrzusze Europy pozostało podatne na atak,
i rumuńskie pola naftowe zaopatrywały niemieckie wojsko w paliwo.
Hitler obawiał się, że alianci najadą Jugosławię, Grecję i narody bałkańskie,
by odciąć dostawy ropy Niemiec i rozpoczną ostateczny atak na Niemcy z południa i południowego wschodu.
Taki atak byłby katastrofalny i szkodliwy dla Niemiec,
ale zamiast skorzystać z okazji, by położyć kres wojnie
Churchill, Dwight Eisenhower, Montgomery i George Marshall
nalegali, aby przygotowywać się do inwazji na silnie ufortyfikowaną północną Francję,
by przedłużyć wojnę, zabić więcej Europejczyków i kupić Sowietom bardzo potrzebny czas do marszu na zachód,
i ostatecznie umożliwić Stalinowi przejęcie całej Europy Wschodniej. Tak jak uzgodnili.
Powodem tego było to, że Roosevelt i Henry Morgenthau wyobrażali sobie powojenny świat,
w którym Sowieci i Stany Zjednoczone połączyłyi siły
by stworzyć podstawy dla komunistycznego międzynarodowego rządu światowego, ONZ.
O szóstej godzinie, szóstego dnia, szóstego miesiąca 1944 roku
Brytyjskie, Amerykańskie i Kanadyjskie siły przepłynęły kanał La Manche
i rozpoczęli inwazję D-Day
lądując na okupowanym przez Niemcy wybrzeżu Normandii.
Roosevelt i Churchill przez lata udzielali Związkowi Radzieckiemu pomocy wojskowej i finansowej.
Teraz w końcu wysłali swoje wojska, by walczyły i umierały dla komunizmu.
Prawie 10,000 mężczyzn zginęło podczas szturmu na wzmocnione przez Hitlera plaże Normandii.
Ostatecznie władcy z powodzeniem ustanowili początkowy przyczółek liczący 100,000 żołnierzy.
Z tej bazy w północnej Francji Alianci byli wzmacniani w celu naciskania w stronę Niemiec.
W tym samym czasie Czerwony Terror posunął się od wschodu,
całkowicie wyposażony w amerykańską pomoc od Roosvelta.
Z Włochami również pod okupacją aliantów, Niemcy teraz na trzech frontach do obrony,
na zachodzie, południu i wschodzie.
Aby celowo dać komunistom jeszcze więcej czasu na podbój i gwałt na Wschodnieh Europie,
generał Eisenhower i Marshall opóźnili natarcie trzeciej armii generała Pattona,
posuwając się nawet do odcinania przesyłki benzyny do armii Pattona.
Patton powiedział w sierpniu 1944 r.:
"W tej chwili naszą główną trudnością nie są Niemcy, ale benzyna.
Gdyby dali mi dość benzyny, mógłbym dotrzeć aż do Berlina!"
OFENSYWA W ARDENACH
Między grudniem 1944 r. a styczniem 1945 r.
siły niemieckie podjęły ostatni desperacki wysiłek, by odeprzeć siły aliantów,
który zaskoczył aliantów i niemal odwrócił wojnę do góry nogami.
Walcząc w lesie wokół górskiego regionu Belgii,
potężna niemiecka ofensywa zostanie zapamiętane jako Bitwa o Wybrzuszenie.
Siły amerykańskie spotkały się z niemieckimi dywizjami pancernymi w Ardeńskim lesie,
walcząc z zimną pogodą, podczas gdy walczyły ze sobą.
Był to decydujący moment w drugiej wojnie światowej,
który dał Hitlerowi ostatnią szansę na odepchnięcie zbliżających się armii alianckich do wybrzeża.
Jego pragnieniem było zmusić ich do negocjacji pokoju.
Ćwierć miliona niemieckich żołnierzy przetoczyło się na front zachodni
i przeniosło pod koniec października swoje jednostki w tajemnicy w kierunku ??? na wschód od Arden.
Alianci nie docenili Niemców
i uważali, że nie mają siły militarnej na taki atak.
W grudniu, gdy Niemcy parli na przód i otoczył Bastogne,
a następnie ruszyli w kierunku rzeki Mozy,
Amerykańskie wojska okdryły wojska niemieckie z przodu i za nimi.
Tysiące żołnierzy aliantów zniszczyło swoją broń
i poddało się w jednym z największych poddań w historii wojskowej.
Amunicji było mało i bataliony były ograniczone do 10 pocisków na broń,
a warunki pogodowe były ciągle mroźne i śnieżne.
Mroźne warunki nie ułatwiały sprawy żadnej stronie w bitwach.
Szerzyły się odmrożenia, a gorzki chłód powodował kolejne przypadki.
Niemcy przesuwali się, by okrążyć aliantów w Bastogne ze wszystkich stron.
Gdyby chcieli, Niemcy mogliby teraz bez trudu zająć Bastogne,
ale zamiast tego dali Amerykanom ultimatum, by honorowo się poddali.
Alianci nie chcieli tego.
Zamiast tego przybyły samoloty aliantów, które zaczęły ostrzeliwać i bombardować Niemców,
i dostarczać aliantom tyle zapasów, aby Amerykanie odwrócili falę.
3 stycznia alianci rozpoczęli kontratak
i 16 stycznia patrole z pierwszej i trzeciej armii spotkały się na północ od Bastogne
i ponownie odepchnęły Niemców.
Na początku lutego Niemcy znowu zostali zepchnięci tam, gdzie zaczęli.
W tym samym czasie Rosjanie przejęli ważne paliwa naftowe na wschodzie,
co spowodowało brak paliwa dla niemieckich czołgów na Zachodzie.
Ten brak paliwa uniemożliwił im dotarcie do rzeki Mozy
i sprawił, że Luftwaffe zostało na stałe opuszczone.
Straty niemieckie wyczerpały ostatnie rezerwy i wyniosły 84,834.
Pozostałe siły niemieckie zostaną zmuszone do odwrotu do Berlina.
Bitwa pod Bulge była także najkrwawszą bitwą amerykańskich sił walczących w wojnie,
w wyniku której zginęło 19,000, 47,000 zostało rannych, a 23,000 zostało schwytanych.
ŚMIERĆ Z GÓRY
Winston Churchill mianował żydowskiego profesora, Lindemanna, swoim osobistym doradcą.
Lindemann wraz z Churchillem zdecydowali,
że Niemcy zostaną poddani obszarowemu nasyconemu nalotowi dywanowemu,
który same ofiary nazywały: terrorystyczne bombardowanie. or what the victims themselves called: 'Nalotem terroru'
Lindemann zasugerował, że bombardowanie niemieckich miast,
i że cywilne obszary robotnicze są uzasadnionymi celami.
Te bombardowania rozpoczęły się 10 sierpnia 1940 r.
wraz z bombardowaniem w małym mieście Fryburgu.
To było zanim Niemcy zaczęli bombardować brytyjskie miasta.
Celem zamachów bombowych było złamanie ducha Niemców.
W latach 1940-1945 61 niemieckich miast o łącznej populacji 25 milionów dusz
zostało zniszczonych w kampaniach bombardowania przez aliantów.
Alianci specjalnie atakowali niewinnych cywilów.
Wiele dużych miast, takich jak Kolonia i Essen, doświadczyło ponad 250 nalotów.
Celową strategią Churchilla było zabijanie jak najwięcej ilości niemieckich cywilów.
"Być może następnym razem sposobem, by to zrobić będzie zabicie kobiet, dzieci i ludności cywilnej.",
- Churchill wyjaśnił.
W 1943 r., kiedy USA w końcu ponownie uzbroiło Brytyjczyków,
cywilizacja Niemców która walczyła zaciekle,
była teraz otoczona z każdej strony.
Każdy samolot jadący do Niemiec był załadowany tonami materiałów wybuchowych i bomb zapalających.
W ciągu dnia Amerykanie strategicznie bombardowali konstrukcje przemysłowe miast,
podczas gdy Brytyjczycy umyślnie celowali w nocy w niewinnych cywili,
celując w domy społeczności robotniczych.
Plan polegał na zadawaniu jak największej liczby szkód, niszczeniu jak największej ilości domów
i zabijaniu jak największej liczby kobiet, dzieci i starców.
Churchill chciał, by więcej niż dwa miasta miesięcznie było niszczone, dopóki nie pozostanie ani jedno.
Bomber Harris, mistrz bombardowania miast.
Miastem, na którym był najbardziej skupiony, był Berlin.
W dokumentach z Operacji Thunderclap (wolne tłumaczenie: Operacja Grzmot) stwierdził,
że chciał całkowitej dewastacji centrum Berlina.
Więcej bomb zostało zrzuconych na Berlin,
niż na całą Wielką Brytanię podczas całej wojny.
"Niemieckie miasta... będą poddane ciężkiej próbie,
której żaden kraj nigdy nie doświadczył w takiej ciągłości, surowości i wielkości... the like of which has never been experienced by a country in continuity, severity and magnitude...
Aby osiągnąć ten cel, nie ma takich aktów przemocy, których się nie podejmiemy."
- zagwarantował Winston Churchill.
Gdy roje brytyjskich bombowców rozpoczęły systematyczne niszczenie Niemiec,
tony wybuchowych materiałów było spuszczonych nanaród,
gdy wszystkie szkoły, szpitale, domy, piękna starożytna sztuka i architektura zostały zmiecione.
Alianci sądzili, że obniży to morale Niemców, zarówno na froncie domowym, jak i bojowym,
do tego stopnia, że absolutna zapaść Trzeciej Rzeszy była nieuchronna.
W przerażających zbrodniach wojennych wszczętych przez Churchilla i Arthura Bombera Harrisa
setki tysięcy niemieckich cywilów zostało spalonych żywcem w następstwie burz ogniowych w niemieckich miastach.
Wiele z tych nalotów składało się z początkowych ataków wykorzystujących wybuchowe bomby w celu zniszczenia budynków,
a następnie ataków wykorzystujących tysiące bomb zapalających, aby zapalić wszystkie materiały, meble i tapicerkę
wystawione na działanie materiałów wybuchowych.
W ten sposób we właściwych warunkach powstały burze ogniowe,
które spaliły dziesiątki tysięcy ludzi,
zwłaszcza kobiety i dzieci w domu, podczas gdy mężczyźni byli na froncie.
Pierwsze bomby niszczyły budynki w ramach przygotowań dla urządzeń zapalających,
niszcząc systemy ostrzeżeń przeciwlotniczych i powodujących masowe zniszczenia i śmierć.
Schrony przeciwpożarowe i wodociągi zostały całkowicie zniszczone.
Kiedy ryczące bombowce uwolniły ich śmiercionośne ładunki,
crescendo ognia spadło na miasta.
Drezno zamieniło się w ocean ognia.
Temperatura powietrza wzrosła do 600 stopni Celsjusza.
Wiatry do 45 metrów na sekundę zassały cały tlen do środka burzy.
Setki tysięcy ludzi zostało spalonych żywcem.
Członek RAFu powiedział:
Byli tam ludzie smażeni na śmierć w roztopionym asfalcie na drogach.
Byli paleni a my dorzucaliśmy bomby zapalające do tego holokaustu.
Było mi strasznie przykro z powodu ludzi w tym ogniu, który pomagałem rozpalać.
To było złe.
Tysiące ognistych bomb było zrzucanych wszędzie.
eksplozje, upał, ogień, krzyczący ludzie, ludzie płonący, ludzie żyjący,
ale nie było już po po pół godziny...
zaczęło się to przekształcać w coś, co było naprawdę złe
???
i wtedy, oczywiście, nachodziła fala za falą
by uderzenie było silniejsze
35 minut, 40 minut po pierwszym ...
bomby były zrzucane, bomby były zrzucane na zewnątrz budynków, w których byliśmy
zabiły mojego kumpla, Harrego, i....
i jakieś trzy czwarte ludzi było tam zabitych
i więc wydostałeś się... i wychodziłeś wtdy, by zetknąć się z piecem
to jest piec
ponieważ byliśmy w centrum Drezna
to było.. to była druga rzecz, która naprawdę stworzyła tornado
ponieważ wtedy zaczęli zrzucać 4000 funtowe i ??
4000 funtów napalmu
które, jeśli by je zrzucił
byliśmy około 300 jardów
To było.. Sprawiło, że to się zapaliło
karmiło ogień
więc masz nadchodzący wiatr
to prawdziwa siła tornada
i po prostu nie możesz... to odczłowiecza wszystko, wszystko co kiedykolwiek widziałeś wcześniej
Oni próbowali ??? ich
i pierwsi z nich utknęli w tego środku
nie mogli uciec
i na samym końcu...
zapłonęli
ciągle żyli
i wtedy.. i wtedy...
Noc eksplodowała
Fala po fali fosforu i bomby zapalające zmyły bezbronną ludność cywilną.
Tysiące niemieckich starców, kobiet i dzieci udusiło się,
zawsze paleni żywcem w piwnicach i tunelach, w których się ukrywali.
Gdy tlen był wysysany z ich kryjówek i był ciagnięty w kierunku płomieni, by zasilić ogień.
Tysiące innych pędziło do powietrza i było wsysanych przez wiatr, który pędził do ognia.
Niektórzy zginęli w rozbłyskach białego ciepła. Ciepło wystarczająco intensywne, by stopić ludzkie mięso.
Wszędzie tam, gdzie była fontanna lub kanał, mieszkańcy miasta wskakiwali tylko po to, by zostać ugotowanym żywcem.
Ataki zostawiły miasta z szalejącym morzem ognia.
Setki mniejszych pożarów połączyły się w pojedyncze ogromne pożogi
Ogromne masy powietrza były następnie zasysane, aby nakarmić piekło powodując sztuczne tornado.
Burza ogniowa w Dresden była tak masywna,
że piloci raportowali, że ich kabiny były oświetlone przez wielki ogień.
Zasysanie powietrza z ognia było tak potężne,
że wyrywało drzewa i podnosiło dachy z domów oddalonych o wiele mil.
Całkowita panika uderzyła w ludzi.
Wtedy stało się to tak wielkie, że już nic nie zostało.
Paliło się wszędzie, po prostu się paliło, wszystko, wszystko się paliło.
I miasto płonęło! Był rozżarzony ogień, ciemność i jednocześnie rozżarzony ogień. To było nie do opisania - takie okrutne!
Kobieta i jej córka spłonęły. Moja siostra mieszkała w domu obok. Mieszkało tam w sumie około dwadzieściorga dzieci. Zostali spaleni żywcem.
Padli przed moimi kolanami, drżeli i płakali.
Kilka kobiet leżało z rozerwanymi brzuchami.
I mogłeś zobaczyć dzieci, które w połowie z nich zwisały.
Wiele dzieci było okaleczonych.
Rzeczy takie jak ta, widziałem wszędzie.
I bardzo powoli stawałeś się odrętwiały.
Zachowywałeś się jak zombie.
Niektórym odnajdywali zaginonych ukochanych bliskich,
większość jednak nie.
Kiedy atak dobiegł końca, wyszedłem na ulicę, w stronę burzy ognia. Widziałem martwych ludzi, nagich, i pomyślałem: dlaczego oni są nadzy?
Byli nadzy, bo ich ubrania były w ogniu i zerwali je ze swoich ciał. Nigdy nie widziałem tylu zabitych, jak po tym ataku.
To było okropne, to było okropne! Moja córka poszła na Sachsen Platz, weszłyśmy po schodach i nie było tam niczego innego jak trupy a moja córka zapytała mnie:
Mamusiu, co tam leży? I powiedziałem jej: Nie patrz, to wszystko to trupy.
Było to całkowicie bezsensowne, trudno to opisać. W każdym razie, w ciemności jakiś człowiek zbliża się do mnie z banku "Klein-Schachwitzer" i zatrzymuje się.
Trzyma w ręku małą walizkę i śmieje się głośno, jakby był wściekły. To było przerażające.
Myślałam, że to diabeł chodzi po ziemi i nagle powiedział: My Polacy i Czesi, my wiedzieliśmy, my wiedzieliśmy i jutro będzie kolejny atak.
Byłam w szoku, najpierw miasto, a potem ten człowiek. Stałam tam, zamarłam z przerażenia.
Po tym, jak po raz pierwszy wysadzili swoje cele - miasta w drzazgi,
brytyjskie i amerykańskie bombowce wkrótce wróciły, by walczyć z przerażonymi grupami uchodźców
i ratowników, których państwo próbowało wydostać.
Alianci znowu wybawili cywilów z ich kryjówek na otwartą przestrzeń.
Ponieważ myślali, że to już koniec,
ponad dwa razy więcej bombowców powróciło z ogromną ilością bomb zapalających
i rozpaliły wszystko, co pozostało, i rozprzestrzeniły szalejące burze ognia w miejsca, w których uciekali Niemcy uciekinierzy.
Mustangi U.S. pojawiały się nisko nad miastami, ostrzeliwując wszystko, co się poruszało,
w tym kolumny pojazdów ratunkowych i zwierząt.
Karabiny maszynowe nisko latających Mustangów rozstrzeliwały bezradnych pacjentów,
a także tysiące starych mężczyzn, kobiet i dzieci,
każdego kto uciekł z miasta.
Kiedy ostatni samolot opuścił niebo,
miasta zostały pozostawione w ruinach.
Ulice były wypełnione szczurami rojącymi się na stosach trupów.
Ludzie zostali upłynnieni do masy, która wtopiła się w asfalt drogi
a niektórzy stali się popiołem.
Miliony uchodźców uciekłu z miast,
zabierając ze sobą opowieści o najstraszniejszym horrorze, jakiego kiedykolwiek doznali.
Po ataku biegłamm. Nagle byłam sama, wszyscy rozpierzchli się i poszłam na łąki nad brzegiem Łaby.
Odwróciłam się i po raz pierwszy rozejrzałam się i zapłakałam z powodu Drezna. Płakałam i płakałam z powodu mojego rodzinnego miasta.
Bezwzględna kampania RAF przeciwko Niemcom w ostatnich miesiącach wojny
była masową zbrodnią wojenną, która nie służyła absolutnie żadnemu celowi wojskowemu.
Najgorszym ze wszystkich nalotów był ten, który rozpętał się w Dreźnie.
Nie miał żadnych strategicznych lub taktycznych korzyści wojennych dla aliantów.
Drezno nie miało baz wojskowych, centrów komunikacyjnych
ani przemysłu ciężkiego, ani obrony powietrznej.
Było znane jako miejsce spotkań kultury i jedno z najpiękniejszych miast w Niemczech.
Ten aliancki nalot zniszczył 24,866 domów.
11 mil kwadratowych doskonałej nieruchomości i niezastąpionych skarbów kultury całkowicie zdewastowanych.
35,000 rozpoznawalnych zwłok dających się zidentyfikować
i setki tysięcy nierozpoznawalnych.
Ponad trzy piąte Drezna zostało całkowicie zniszczone przez naloty bombowe
które twały ponad 14 godzin.
Ponieważ tak wielu uchodźców uciekających na wschód mieszkało w Dreźnie,
trudno powiedzieć dokładnie, ilu zostało zabitych.
Większość szczerych rewizjonistów szacuje, że liczba ofiar śmiertelnych może wynosić od 350,000 do 600,000 zabitych.
Pośród Niemców nazywano to bombardowaniem terroru.
Myślę, że nawet niektórzy brytyjscy piloci RAFu
i Amerykanie wiedzieli, że to było bombardowanie terroru.
Nie oszukiwali się, wiedzieli co robią.
Mordowali kobiety i dzieci w niemieckich miastach.
To było uświęcone, to bylo usankcjonowane przez rząd brytyjski i amerykański.
Ta ceolowa próba zabicia tak wielu ludzi jak to tylko możlwie,
celowa próba wypalenia z powierzchni ziemi każdego niemieckiego miasta
powyżej pewnej wielkości - powiedzmy 25,000 ludzi.
Wszyscy słyszeliśmy o Dreźnie.
Jeśli nie, to powinniśmy o tym usłyszeć. O Dreźnie.
Ale tego co większość ludzi nie wie jest to,
że prawie każde niemieckie miasto spotkał ten sam los,
to jest, straszne niszczące bombardowanie, a potem burza ogniowa
stworzona przez zrzucane bomby fosforowe, by zapalić gruz,
by wysadzić miasto na kawałki.
Nic nie przygotowało mnie na widok płonących kobiet i dzieci latających w powietrzu.
Nic mnie na to nie przygotowało.
Po Dreźnie byłem w takim stanie. Zajęło mi to 40 lat, by się po tym pozbierać.
Nie sądzę, że w ogóle śmiałem się przez 40 lat.
Nie mogłem się nawet śmiać ani nic.
Powiedziałem i nadal mówię, i powiedziałem to, i powiedziałem mu: Nigdy nie wybaczę
ludziom, którzy wszyscy mieli te prawa. I to dotyczy wszystkich,
Churchill, Attlee, wszystkich
cokolwiek powiedzą,
ciągle bombardowali kolejne miasta w taki sposób
i potem oczywiście próbowali zwalić winę na kogoś innego.
Nie, to my mieliśmy być dobrymi ludźmi, a skończyliśmy gorzej niż jestem wart
Co mnie irytuje to to, że wszystko to zostało zrobione w naszym imieniu.
Naloty terroru w Niemczech podczas drugiej wojny światowej pozostawiły około
3 milionów zabitych Niemców,
500 tysięcy z nich to dzieci,
do 10 milionów rannych
i 25 milionów bezdomnych.